Κανονικά η ζωή δεν πρέπει να είναι waypoints. Θα πρέπει να είναι ways + points...
Και μέσα σε αυτήν την γενική παραμόρφωση της πραγματικότητας, σηκώνεις κεφάλι.
Ξεχωρίζεις στο σύνολο. Αποσπάς την προσοχή μου. Προχωράω.
- Γιατί σηκώσατε κεφάλι ;
- Μα γιατί υπάρχει αυτή η δυνατότητα.
- Και ξέρετε μήπως πόσες δυνατότητες υπάρχουν ;
- Ναι, όσες οι ιδέες και οι σκέψεις. Κάποιος μου το είπε...
- Εντυπωσιακό...
- Ποιός είστε εσείς ;
- Ο συντονιστής των στόχων και των σημείων σας κυρία μου...
Πάντα πιστός στους νόμους. Ξέρετε, αυτούς της φύσης...
Σεβασμός σε αυτούς λοιπόν.
Οι παραβάτες τιμωρούνται. Επιστρέφουν στην λήθη...
Και μένουν εκεί. Μόνοι.
- Τρομακτικό!
- Ναι, δεν φαντάζεστε πόσο!
- Κατάλαβα. Θα είμαι σωστή και νομοταγής (στην φύση).
- Αν θα είσαι σωστή και νομοταγής, εγώ δεν θα πρέπει να υπάρχω. Κι όμως...
- Συγνώμη, θα αργήσω. Πρέπει να συνεχίσω.Αχ! δεν θα προλάβω...
- Ξέρω, ξέρω...
"Με πόσους διαφορετικούς τρόπους πιστεύεις οτι μπορείς να ζήσεις την ίδια εμπειρία ;
Με έναν; με κανέναν; με άπειρους;"
Tην ίδια εμπειρία; Ποτέ δεν είναι ίδια ακριβώς μια εμπειρία, αφού τα μέρη της είναι διαφορετικά. Η "ίδια" εμπειρία με άλλους πρωταγωνιστές, ακόμη και σε παρόμοιες (ποτέ ολόιδιες) συνθήκες, αποτελεί μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Αυτό είναι και το υπέροχο στη ζωή, κάθε στιγμή είναι μοναδική. Καμία δεν ταυτίζεται με κάποια άλλη που προηγήθηκε ή θα ακολουθήσει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκτός βέβαια αν αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν το σύνολο επαναλαμβανόμενων μοτίβων με παραλλαγές. Καθένας μας μπορεί να το κάνει αυτό - έχουμε την ελευθερία να περιορίσουμε την ελευθερία μας αν και όσο θέλουμε, μοιάζει πιο ασφαλές, είναι;... Έτσι όμως χάνουμε, πιστεύω. Χάνουμε την έκπληξη της κάθε στιγμής και του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου που συναντάμε στη ζωή μας.
Για να απαντήσω λοιπόν επιγραμματικά, μπορούμε να ζήσουμε την "ίδια" εμπειρία με όσους διαφορετικούς τρόπους αποφασίσουμε ότι θέλουμε και αντέχουμε. Γιατί η έκπληξη εμπεριέχει ρίσκο. Και το ρίσκο, ευχάριστο ή δυσάρεστο βίωμα.
Καλές αποφάσεις, λοιπόν !